„H — Podwójna pęth
Główna brama jeszcze zamknięta, ale uchylona boczna furtka w ozdobnym ogrodzeniu zaprasza do wejścia na teren posesji. Kierujemy się pewnie na wewnętrzny dziedziniec i, o zgrozo, tuż za węgłem wpadamy na dwóch ćmiących papierosy policjantów. Kompletne zaskoczenie. Oczyma duszy widzę już obozowe druty... Ale, o dziwo, miast rzucić się na nas jak pająki na bezbronne muchy, umundurowana władza zaczyna nam coś po rumuńsku wyjaśniać, wspomagając słowa wymownymi gestami. Skonsternowani, dopiero po dłuższej chwili pojmujemy, o co chodzi. Tłumaczą nam, że przyszliśmy zbyt wcześnie, bo nasze przedstawicielstwo rozpoczyna pracę zazwyczaj o godzinie dziewiątej. Wskazują nam pobliską kawiarenkę, radząc przy herbacie lub kawie poczekać na otwarcie biura.
Skwapliwie korzystamy z dobrej rady i spiesznie opuszczamy „plac boju". Jak się okazało, nie byliśmy wcale pierwsi. W kawiarence siedziało już kilku młodych cywilów, w których bez trudu rozpoznaliśmy takich samych jak my wędrowców.
Do willi wracamy o właściwej porze. Policjantów ani śladu. Teraz trzeba się pojedynczo meldować i odbyć istną spowiedź u cywila w średnim wieku, ponoć majora czy podpułkownika. Streszczam swój życiorys służbowy, odpowiadam na podchwytliwe pytania. Na koniec, zniecierpliwiony przydługą na mój gust indagacją, okazuję aktualną legitymację wojskową i zgłaszam chęć walki w szeregach Armii Polskiej we Francji.“(4)