„— Zaproponowaliście mu kupno domu
— To on zaproponował.
— I zrezygnowaliście z dalszego wydobywania złota — zdziwił się Karol.
— Tam już nic nie ma albo tyle co nic. Zanim chwyciły pierwsze mrozy, wyczyściliśmy swoje klejmy co do okruszyny.
— Nie bądź taki pewien, synu — przerwał Samuel. — Jeszcze niejedna złota grudka spoczywa pod ziemią, ale kto wie, gdzie jej szukać
— Clive Tess — podpowiedział Karol.
— Właśnie! — wykrzyknął Samuel. — Ten
Q znał na rzeczy. Nigdy nie zapomnę, ile mu zawdzięczamy.
Westchnął i umilkł. Milczeli i inni. Każdy pogonił myślą w tamte odległe dni. Pierwszy odezwał się Karol
— Teraz rozumiem, wracacie w swoje strony i chyba nieźle zaopatrzeni.
Abel zaśmiał się cicho.
— To jasne — powiedział. — A poza tym... przebyć rok w takiej dziczy to aż nadto. Prawda, Jessie
— Do Custer nie wróciłabym za wszystkie skarby świata! To nie miejsce dla dzieci, a i dla dorosłych... nie bardzo. No, Jack, dosyć się już nasłuchałeś. Chodź spać, późno. Nie żegnam cię, Karolu, do jutra.
Kiedy zniknęła w wozie, Samuel zauważył półgłosem
— Jessie jest wściekła na Custer. W ostatnich dniach począł się do niej zalecać jakiś brodacz, typ spod ciemnej gwiazdy. Ciągle przychodził pod naszą chałupę i nie dawał Jessie spokoju. Ale jak nas dostrzegał, to wiał. Nic nam o tym nie wspominała lękając się awantury i tylko nalegała na przyspieszenie odjazdu. Dopiero w drodze...“(11)