„— Tak, Wasza Królewska Mość — odpowiedział książę składając ukłon.
— Na Memtmartre — mówił dalej młody oficer — znajduje się cały park artyleryjski. W ciągu sześciu godzin cała dzielnica, nad którą góruje Montmartre, może być obrócona w gruzy. Niechby tylko Montmartre dało sygnał do rozpoczęcia ognia, a Vincennes niezwłocznie mu odpowie. Wystarczy, aby dziesięć tysięcy żołnierzy przemaszerowało przez Pole Elizejskie, dziesięć tysięcy innych minęło rogatki dEnfer, jeszcze innych dziesięć tysięcy ruszyło przez ulicę SaintMartin, a wreszcie, by ostatnich dziesięć tysięcy otoczyło Bastylię. Niech Paryż tylko usłyszy strzelaninę w czterech najważniejszych punktach, a nie będzie stawiał oporu dłużej niż dwadzieścia cztery godziny.
— Nareszcie znalazł się ktoś, kto potrafi wyraźnie wytłumaczyć. Mamy przed scbą dokładny plan. Co o tym sądzi książę de Lambesc
— Uważam — odparł z nieukrywaną wzgardą de Lambesc — że nasz pan porucznik huzarów jest najdoskonalszym generałem.
— Jest on przynajmniej — odpowiedziała królowa, patrząc na pobladłego z gniewu młodego oficera — żołnierzem, który, nie traci nadziei.
— Dziękuję Waszej Królewskiej Mości! — odrzekł młody) oficer, składając ukłon pełen czci. — Nie wiem, jakie będą decyzje Waszej Królewskiej Mości, błagam jedynie o zaliczenie mnie do liczby tych, którzy gotowi są umrzeć za Waszą Królewską Mość, a proszę mi wierzyć, że wraz ze mną gotowych iest uczynić to samo czterdzieści tysięcy żołnierzy, nie licząc ich dowódców.“(12)